Royal Visit in Nashik:नाशिकमध्ये राजांचा आगमन

नाशिकमध्ये नुकतेच एक विशेष कार्यक्रम आयोजित करण्यात आला होता, ज्यामध्ये राजे आपल्या दरबारासह उपस्थित होते. या आगमनामुळे दरबारींच्या मनात एक उत्साहाचा संचार झाला होता. राजांच्या स्वागतासाठी विविध तयारी करण्यात आल्या होत्या. स्वागत कमानी उभारणे, हार मागवणे, पुष्पगुच्छ सजवणे आणि नाशिकच्या ढोलाचा गजर यासारख्या गोष्टींनी वातावरणात एक वेगळाच उत्साह निर्माण केला. राजे गाडीतून उतरताच 'बा अदब, बा मुलाहिजा, होशीssयार' असा गजर झाला, जो त्यांच्या आगमनाचे स्वागत करत होता. नाशिकमध्ये राजांचा हा आगमन एक ऐतिहासिक क्षण मानला जात होता, कारण एकेकाळी हा प्रदेश राजांच्या अधिपत्याखाली होता. राजे येणार असल्याने दरबारींच्या मनात एक अद्भुत आनंद होता. राजे आले, घोषणा झाल्या, हार चढले आणि कॅमेरे चमकले. राजांचा ताफा धावला आणि त्यामागे दरबारीही धावले. राजांची गाडी कुठे वळते, ते कुणाकडे पाहतात, कुणाला हात दाखवतात, यावर दरबारींच्या मनात विविध अर्थ लावले जाऊ लागले. दरबार सजला आणि राजे आसनस्थ झाले. दरबारी कॅमेऱ्यायोग्य जागा पकडून उभे राहिले आणि राजेसाहेबांनी 'जेन झी'ला दरबारात बोलवण्याचे फर्मान काढले. 'जेन झी'च्या उपस्थितीमुळे दरबार अधिक झळाळून उठावा, अशी अपेक्षा राजांच्या मनात असावी. दरबारींनी तरुण पिढीला गोळा करण्यासाठी चक्रे फिरवली. विद्यार्थी उपस्थित झाले, काहींनी प्रश्न तयार केले, तर काहींनी सूचना लिहून आणल्या. राजे ऐकतील, चर्चा करतील, असे त्यांना वाटले; पण दरबार सुरू झाल्यावर काहीच मिनिटांत तो विसर्जित झाला. विद्यार्थ्यांनी प्रश्नांची वही उघडण्याआधीच राजांनी संवादाचे पुस्तक बंद केले. दरबारी आनंदित होते, तर तरुण आश्चर्यचकित होते. 'कुठे झाला मुक्त संवाद?' असा प्रश्न त्यांना पडला. बाहेर येताच चॅनेलवाल्यांनी त्यांच्यासमोर प्रश्न केला, 'दरबार कसा होता?' त्यावर 'शुरू होते ही खतम हो गया,' असे उत्तर मिळाले. याच दरम्यान, राष्ट्रकुल स्पर्धेत सुवर्णपदक मिळवणारा नाशिकचा धावपटू दिलीप गावित याला दरबारात आमंत्रित करण्यात आले होते. चित्त्याच्या गतीने धावणाऱ्या दिलीपसह त्याच्या प्रशिक्षकांना मात्र तासभर तिष्ठत ठेवले गेले. दरबारींनी वाटले असावे की, राजदर्शनासाठी 'प्रतीक्षा पदक' आवश्यक असते; पण गणित चुकले. पूर्वी प्रजा राजांचा निरोप येईल, दरवाजा उघडेल आणि क्षणभर दर्शन मिळेल, या आशेवर तासनतास बसून राहत असे. आता प्रजेकडे घड्याळ आहे, काम आहे आणि स्वाभिमान आहे. त्यामुळे दिलीप आणि त्याचे प्रशिक्षक राजदर्शन न घेताच तडक चालले. जनतेच्या अशा प्रतिसादामुळे दरबारींचे चेहरे मात्र बघण्यासारखे झाले. एवढा दरबार भरवला, राजे आपल्या तालात राहिले, हार-तुरे आणि घोषणा उदंड झाल्या, छायाचित्रे निघाली, बातम्याही झाल्या; पण ज्यांना दरबारात खास पाचारण करण्यात आले, त्या 'जेन झी' आणि सुवर्णपदक विजेत्यांनी कोणाचीही पत्रास बाळगली नाही. राजांनी नुसती मान हलवली तरी त्यातून नवनिर्माणाचा संकेत शोधणाऱ्या दरबारींना हे जाणवले की, पूर्वी राजे उठल्यावर दरबार संपायचा, आता प्रजा उठून गेली की, समजते दरबार केव्हाच संपला आहे.