An Editor's Journey:एका संपादकाचे होणे…

मी हायस्कूलमध्ये असताना 'सत्यकथा' मासिक आणि 'मौज' साप्ताहिक वाचनाची गोडी लागली होती. त्या काळात मी सांगलीच्या आरवाडे हायस्कूलमध्ये शिकत होतो, ५० ते ५४ च्या दरम्यान. तिथे माझे मामा विश्वनाथ जोशी हे वाचनाचे शौकीन होते. त्यांनी अनेक उत्तम पुस्तकं वाचली होती, ज्यामुळे मला उत्तम वाचनाची गोडी लागली. लहानपणापासूनच मी कविता लिहिण्यात रस घेतला होता. 'सत्यकथा' आणि 'मौज'मध्ये येणाऱ्या कविता मला विशेष आवडत. इतरत्रच्या कविता मला तितक्यात भावत नव्हत्या. त्या काळात मी ठरवलं होतं की, 'सत्यकथा' आणि 'मौज'मध्ये प्रकाशित होणाऱ्या कविता मी लिहिणार. त्यामुळे त्या कवितांच्या माध्यमातून मला एक विशेष स्थान गाठायचं होतं.

मॅट्रिकनंतर मी कॉलेजमध्ये प्रवेश घेतला नाही. ५४ मध्ये अकरावी झाल्यावर मी काही छोटे उद्योग सुरू केले. साइन बोर्ड पेंटिंग आणि गणपती संस्थान प्रेसमध्ये कम्पोझिंग शिकत होतो. या सर्व कामांमध्ये मी व्यस्त होतो. नंतर मी ओगले ग्लास वर्क्समध्ये काम करण्यास सुरुवात केली. ओगलेवाडी हे माझ्या आईचं माहेर, तिथे माझा मामा गोपाळ होता जो ओगले ग्लास वर्क्समध्ये काम करत होता. त्याने मला प्रभाकर पाध्ये यांच्याशी पत्र पाठवायला सांगितलं. पाध्ये हे तिथे बिझनेस मॅनेजर होते आणि त्यांनी माझं अक्षर पाहिल्यावर लगेच मला बोलावलं. त्यानंतर त्यांनी माझ्या कामाची प्रशंसा केली आणि मला एक मोठा ऑर्डर दिला. ओगलेवाडीमध्ये सांस्कृतिक कार्यक्रमांची चांगली परंपरा होती, ज्यामुळे मला अनेक रसिक व्यक्तींचा सहवास लाभला.