Discussion on Homeopathy: होमिओपॅथीवर चर्चा

‘तळीरामाचा तरतमभाव’ हा अग्रलेख (८ ऑगस्ट) वाचल्यानंतर अनेक विचार मनात येतात. या लेखात एमबीबीएस आणि बीएचएमएसच्या अभ्यासक्रमांमध्ये असलेल्या समानतेवर चर्चा करण्यात आलेली आहे. फॉर्माकॉलॉजीच्या संदर्भात काही मुद्दे स्पष्ट केले आहेत, परंतु इतर सर्व विषयांमध्ये दोन्ही अभ्यासक्रमांमध्ये समानता असल्याचे दर्शविले आहे. यामध्ये रोगाचे निदान कसे करायचे याबद्दलही विचार केला गेला आहे. तळीराम आणि बिनडोक या विशेषणांचा वापर करणे हे वास्तवापासून दूर जाणारे आहे, असे लेखात नमूद केले आहे. होमिओपॅथिक डॉक्टरांची जबाबदारी मान्य करणे आणि त्यासाठी एसओपीची आवश्यकता याबद्दलही चर्चा झाली आहे. ग्रामीण भागातील खासगी आरोग्य सेवांबद्दल रुग्णांचा विश्वास वाढत आहे, कारण एमबीबीएस डॉक्टरांचा तुटवडा आणि आरोग्य सेवांचा खर्च यामुळे रुग्णांना अधिक विश्वास वाटतो. आज ग्रामीण आणि शहरी दोन्ही भागांमध्ये आरोग्य सेवा महाग झाल्या आहेत, त्यामुळे जनरल प्रॅक्टिशनर्सची आवश्यकता अधिक महत्त्वाची बनली आहे. सध्या ८० हजारांहून अधिक डॉक्टर्स नोंदणीकृत आहेत, त्यात ६० हजार डॉक्टर्स प्रॅक्टिस करत आहेत, परंतु फक्त १० हजारांनी सीसीएमपी अभ्यासक्रम पूर्ण केला आहे. त्यामुळे इतर डॉक्टरांना नियमांच्या कक्षेत आणण्याचा हा एक महत्त्वाचा प्रयत्न आहे.

लेखात पुढे सांगितले आहे की, होमिओपॅथीचे शिक्षण घेतलेले डॉक्टर्स रोगनिदान आणि रोगाची तीव्रता जाणून घेण्यात एमबीबीएस डॉक्टर्सपेक्षा कमी नाहीत. होमिओपॅथीत एकच विषय शिकवला जात नाही, तो म्हणजे आधुनिक औषधशास्त्र. सीसीएमपी अभ्यासक्रमाच्या माध्यमातून या कमतरतेवर मात करण्याचा प्रयत्न केला जात आहे. कर्करोगावर उपचार करणे आणि पूर्ण भूल देऊन उपचार करणे हे कार्य होमिओपॅथिक डॉक्टर करत नाहीत, त्यामुळे हे दोन भाग त्यांना शिकवले जात नाहीत. त्यासाठी तज्ज्ञ डॉक्टर उपलब्ध आहेत. त्यामुळे काही विपरीत परिणाम होण्याची भीती बाळगण्याचे कारण नाही, असे लेखात स्पष्ट केले आहे. यामुळे होमिओपॅथीच्या क्षेत्रात एक सकारात्मक बदल घडवण्याची आवश्यकता आहे, ज्यामुळे या क्षेत्रातील डॉक्टरांना अधिक ज्ञान मिळेल आणि ते रुग्णांना अधिक चांगल्या प्रकारे सेवा देऊ शकतील.